تاريخ، لب به خنده گشوده است! گلها و پروانه ها جشن مشترك و با شكوهي بر پا كرده اند. آسمانيان بر سر زميني ها نقل شادي
مي پاشند. افلاك بر رخ خاك بوسه مي زنند! نسيم، دست نوازشگرش را شادمانه بر پيكره بوستانها مي كشد و در گوششان نجواي مهر مي كند.
آفتاب، از سر شوق بر پهنه آسمان مي دود. ستاره ها سر از پا نمي شناسند. ابرها دست افشاني مي كنند. ماهتاب بي تاب و پاي كوبان است! تصوير هستي، بديع و زيبا شده، از همه اركان فلك و ملك، ملك و ملكوت، لاهوت و ناسوت، صداي سبز سرور مي آيد !همهمه همه هستي، ترنم عشق و شور و مستي و شادماني است.
دل من نيز از صحراي محبت عبور كرده، مي جهد، مي رقصد، هر چه ناشادي را پشت سر مي گذارد؛ آبي تر و دريايي تر مي شود و من اينك احساس مي كنم كه سراپا ترنم و شوقي وصف ناپذيرم!
همه ذرات وجودم را شهد شادي و شورانگيزي و تبسم، سبز و ديدني كرده است. هم از اين روي، نام تو را عاشقانه به لب دارم. اي آنكه مي آيي و با آمدنت دست نوازش و مهرباني بر سر ما مي كشي، ولي نعمت ما مي شوي و ما افتخار مي كنيم كه منت تو را بكشيم، به خود مي باليم كه ما را زائر خويش بخواني و ما خود را لايق نگاه و مهر تو بدانيم، خرسنديم كه خاك پايت را توتياي ديده خويشتن سازيم. مشتاقانه بر جاي گامهايت بوسه مي زنيم و در شكوهمندترين روز، روز ميلاد خجسته گل، عطر دلپذير بهشت را استشمام مي كنيم و با زبان دل و جان، بر محمد و آل محمد صلي ا... عليه و آله و سلم، سلام و صلوات مي فرستيم.
حاليا، اي گل زاد نازنين! تو روشن ترين پنجره اي هستي كه رو به حيات ما گشوده شده است و ما زينت نام زيباي تو را هماره بر جان و دل خويش مي آويزيم و به بوسه زدن بر گامهاي غزالي كه مهر مهر تو را بر پيشاني دارد، افتخار مي كنيم!
اين روح ماست كه در صحن و سراي نگاه تو، از سقاخانه لطفت سيراب مي شود. اين شكوه كاشي هاي حريم توست كه ما را به سمت اكتشاف نور، هدايت مي كند.
هنگامي كه دستهاي ياري تو، بند از سر و دست رنج ديدگان مي گشايد و دل شكستگان را به كشتي رهايي مي نشاند، لبخندهاي شاد ستاره ها؛ صداي پاك تو را تا بارگاه شوق ملائك همراهي مي كنند و آن زمان كه پاسخ سبز تو، رداي راويان رنج را تبرك مي كند، در همه قلبها «زلزله محبت» خانه مي سازد!
اي امام رئوف! هر كه تشنه محبت توست، سيري ناپذير است و آن كه طراوت ياد تو را بر لب دارد، نواي جانش هرگز به پژمردگي نمي گرايد.
تو، دستهاي بلند ربوبي را بر سر ما مي كشي، اي خورشيد هشتم !تو با همسايه هايت به خوبي خودت رفتار مي كني و كاري به اين نداري كه بدي آنها چه قدر است! تو با زائران انديشه ات رفيق هستي و مهربانتر از هر مهرباني با آنها عمل مي كني. پس بدان گاه كه سهميه بهشت را به امضايت مي رسانند، نام ما را از خاطر مبر!
وه كه چه غوغايي در سراسر اين پهنه پر از جذبه برپاست:
آواز باراني چشمهاي زائران، انتظار شكفتن گل غنچه هاي آرزو در دل پيچكهاي گره خورده بر ضريح نگاهت، بوي خوش التماس و تضرع، پويش پيوسته پرهاي فرشتگان در حريم هر پگاه در حرم، تابش طراوات خورشيد در هر بامداد از آسمان پاكت، ثمربخشي ناله هاي غريبانه عاشقان، جشنواره همه واژه هاي پاك در دفتر خاطرات دلها، چينش منظم لبها بر در و ديوار و ضريح محبت، حادثه پايان ناپذير ارادت و ايمان، خوانش همه خوبي هاي ناتمام، دستهاي آرزومند روييده به سوي آسمان، ذخيره آفتاب در دلهاي مردمان، روايت ديدارهاي عاشقانه ياران، زمانهاي مغتنم زمين، ستايش يگانه با ياد خورشيدي تو، شرمساري آفتاب و ماه و ستاره ها در برابرت، طول صفهاي دلدادگان، ظفريابي شفاخواهان، قلبهاي پرتپش عشق و ايمان، كتاب خدا و مفاتيح و لبهاي مؤمنان، گذار دمادم فرشته هاي خدا، نجواي كبوتران سپيد حرم، وداع ويژه عاشقان، سلام عاشقانه همگان، همه و همه براي اشتياق شركت در جشن تولد و بهره وري و افراز فضيلتها، محبتها، كرامتها و خوبي هاي شماست يا علي بن موسي الرضا!
آري، پنجره فولاد، زيباترين زمزمه هاي عارفانه عشاق تو را به گوش سپرده است. چلچراغ خورشيد، از شرم در برابرات عرق مي ريزد !آينه كاري هاي حرمت، حضور فرشته ها را در آستانه ات مضاعف مي كنند.
سنگهاي حريم تو نيز سخن مي گويند و راز دل سر به مهرهايي را مي جويند كه در برابر تو نماز عشق مي خوانند و مي دانند كه هر ركعت از عشق هم چندين ركوع ايمان و امان دارد و چندين سجده سادگي و صفا و چندين و چند شهادت به رويش گل در تبسم ملكوتي معنا!
هم اينك در گوش جانم، نجواي رازناكي است برآمده از صرير قلم و نشسته بر سرير جان، كه:
«رويش هشتمين گل سرخ در باغستان بي همتاي هماره سبز، بر همه سپيدانديشان و مؤمنان مبارك باد.»
و در دلم اين غنچه نيايش مي رويد كه:
اي امام رأفت و پاكي و دانايي! دستها، ديده ها و دلهاي ما را در دنيا و آخرت از دامان احسان خويشتن كوتاه مفرما و از خداوند رحمان بخواه كه اين احساسهاي عاشقانه زيبا را هرگز از وجود ما، دور نفرمايد. به حق همه زائران عارف و همه عارفان عاشقت !

+ نوشته شده در پنجشنبه هفتم آبان 1388;ساعت 16:29; توسط رسول گلی زاده; |

پیام وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی به چهارمین جشنواره وبلاگ نویسی فرهنگ رضوی

در جشنواره فرهنگی هنری امام رضا (ع) آنچه بیش از همه شایسته است مطمع نظر قرار گیرد جهانی شدن آن است .

« هوالرضوان »

اندیشه عالی ترین مرتبت ودیعت روح الهی است ؛ و خیال ، جولان فکر در میدان آرزوهاست . خال سویدای خیال در نقطه نون هنر ، جمال اندیشه را می آراید ، پس هنر ، والایی اندیشه را به نمایش می گذارد و راهی می سپارد که به زیبائیها ختم می شود .

حال اگر زیبائیها به سراغ هنر بیاید نور علی نور خواهد شد .

در هشتمن روز از هشتمین ماه یکهزار و سیصد و هشتاد و هشت هجری شمسی ، تقارن خجسته ولادت هشتمین خورشید ولایت ، آیتی زیبا و پر معناست تا بر چهره آنچه انجام می دهیم زیوری از کرامت عنایت حضرتش بنهیم .

زمین خداوند واسع بود و روزگار و روزگاریان و خلفای جور مانع ! اما ناموس هستی ، غیرت پرست بود و گوش خلقت سامع!

عشق آل الله در قاموس ناموس فطرت این امت رقم خورده بود و جنت به طوس با بوسه ملک رشک برده بود .

برکت حرکت مولایمان علی بن موسی از مدینه تا مشهد مقدسش سهمی است از عشق ایرانیان به آن خاندان قدسی!

و این غریب آشنا در حلقه ای از ارادت ما و شما دیگر بدین صفت خوانده نمی شود که غربت امرور بیشتر دربقیع به چشم می خورد و دل شیعه خون و خشم فرو می برد .

بگذریم ؛

در جشنواره فرهنگی هنری امام رضا (ع) آنچه بیش از همه شایسته است مطمع نظر قرار گیرد جهانی شدن آن است . مشهدالرضائی که در سراسر جهان ثروت مادی و معنوی دارد ؛ حق آنست که از ناحیه ایرانیان عاشق ، سمبل و نماد این سرزمین معرفی گردد .

این جشنواره گر چه فراگیر ترین برنامه فرهنگی و هنری کشور است لیکن شایسته تر آنست که در پنج قاره به معرفی جایگاه ائمه سلام الله علیهم اجمعین علی الخصوص ثامن الحجج کمر همت ببندد . کز ثری تا به ثریا همه درگاه رضاست ، رشته های مختلف از جمله شعر ، موسیقی ، تئاتر ، سینما ، خوشنویسی ، هنر تجسمی ، وبلاگ نویسی و ... همه و همه عالیترین عرصه عرضه آن ، این جشنواره می تواند باشد اگر هنرمندان متعهد ما به اهمیت این مراسم وقوف پیدا کنند .

و برای این آگاهی ، بیش از آنچه کرده ایم می بایست تلاش کنیم . بدانیم که اگر از سر اخلاص و با معرفتی خاص در این مسیر قدم برداریم « لنهدینهم سبلنا » ست و بر ذره های ما ، گر نظر لطفی بیفتد به آسمان رویم و کار آفتاب کنیم .

از تمامی آنان که به قدم و قلم خود و حکم و نگارش و گزارش در این امر خطیر و جوهر اثیر ، در صدد خدمت برآمدند و به مدد این حرکت آمدن ، به سهم خود سپاسگزارم و امیدوارم همراه شما راهی را بسپارم که مرضی حضرت حق است .

بر سینه های آیینه گون شما از آن مظهر رضا و سکینه به حرمت جواد مانده در مدینه ، نور معرفتی مضاعف مسئلت می دارم و همه خادمان آستان ملک پاسبان حضرتشان را به خدای منان می سپارم .

اگر به کوی تو باشد مرا مجال وصول رسد به دولت وصل تو کار من به اصول

سید محمد حسینی

وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی

+ نوشته شده در پنجشنبه هفتم آبان 1388;ساعت 15:7; توسط رسول گلی زاده; |

سفر امام رضا(ع) از مدينه تا خراسان

شرح حال امام رضا(ع)

فهرست مقالات

حدیث رضوی

شعر رضوی

قطعه ادبی

روزانه

روزانه

رضا غریب نیست، آشنای آشناست

خوشا به حالت زائر بهشت

خطبه خواني تحويل كشيك

ای آشناترين غريب به تو مي انديشم

سجاده های قرمز

رمضان ماه رحمت الهی

ای مهتاب شبهای بی کسی

این گنبد زیبا قلب ایران است